اسلام به استواري بنيان خانواده توجهي عميق دارد و با وضع قوانين مختلف همواره بر آن است که بر اين استحکام بيفزايد. در جوامع اسلامي طبق ضوابطي که اسلام در زمينه نگاه کردن، صحبت کردن، خنديدن، نشستن و ... قرار داده، هر مرد تنها به کساني ميتواند نگاه کند و توجه نمايد که از محارم او باشند. هر چند آن چيزي که انسانيت هر کسي را رقم ميزند روح اوست و روح زن و مرد جنسيت ندارد. اما زن و مرد داراي تفاوتهاي جسمي هستند و چون جسم بر روح اثر ميگذارد موجب تفاوت هاي روحي و رواني در زن و مرد ميشود و اين تفاوتها بايد در ارائه قانون براي آنان نيز در نظر گرفته شود.
رسيدن به قله رفيع انسانيت و دست يافتن به اهداف والاي انساني چه به صورت فردي و چه به صورت اجتماعي در گرو مجهز بودن به وسايل و ابزار لازم از يک سو و رفع کليه موانع و عوامل بازدارنده و گسستن زنجيرههاي اسارت از ديگر جانب است اينجاست که حجاب که عهدهدار صيانت تعادل رواني جامعه بشري و تحکيم بنياد و ضامن سلامت خانواده است معني پيدا ميکند و به عنوان يک وسيله دفاعي در برابر ناپاکيها مفهوم واقعي خود را بازيافته و به مشابه يک پديده مؤثر در تأمين سلامت خانواده با صفت پويايي و پيشتازي جلوهگر ميشود و خانواده را از منجلاب فروپاشي نجات مي دهد.
https://t.me/khanevade_khoob